Het Paradijs april 16, 2008

Terwijl ik hier op mijn kamer met mijn gezicht in de zon naar de hemel staar, zie ik wolken in tig verschillende vormen. Links boven me hangt een reuzenpandabeer die zijn tong uit steekt. Naar wie zou hij dat doen? vraag ik mij af. Recht boven me zwaait een meneer met zijn hoedje naar mij. Ik groet hem hartelijk terug. En er komt een tovenaar recht op hem afvliegen. Ik kijk er met toegeknepen ogen naar en ik kan bijna zien dat zijn gewaad blauw is met gele sterren. En terwijl ik dit typete is ‘ie weggevlogen. En van de meneer is alleen zijn hoedje nog over. Boven mij zie ik de voeten van een reus uitsteken. Je zou bijna denken dat ‘ie op mijn dak over de rand ligt te gluren.
Terwijl de hemel om je heen constant in beweging is en de figuren, groter dan je je voorstellen kunt, in andere figuren veranderen zonder dat je er erg in hebt, droom ik weg in het aanblik van de zon achter een dunne sliert wolken. Dat beeld houd mij altijd in trance. Ik zie een miljoenen kilometers uitgestrekt gebied van licht en glinstering. Daar achter ligt en nog veel groter gebied dat zowaar nog mooier is dan het beeld dat ik nu zie, als dat al mogelijk is. Maar dat kan ik niet zien, dat is slechts gissen. Ik wil er graag heen. Ik weet dat alles daarachter is zoals het moet zijn. Alles is goed. Alle wezens die daar zijn leven vredig met elkaar in harmonie en zijn volmaakt gelukkig. Ruzie, oorlog, problemen, het bestaat daar niet want er is gewoonweg niks aanwezig waar je je druk over zou kunnen maken. Het is er volmaakt. ‘Paradijs’ is het woord dat in me op komt. Ik kan niks beters bedenken om in één woord te omschrijven wat ik zie.
Dit alles gebeurd in enkele secondes want de zon is inmiddels achter de wolk verdwenen. Het wordt weer koud. Het moment is voorbij. Maar het zal nog lang duren voor ik van het gevoel af kom dat ik getuige ben geweest van iets dan geen enkele sterveling tijdens zijn leven hier op Aarde zal meemaken.

En daar vliegt een krokodil die zijn hoofd heeft verloren.